Climate Change: Hope and the Young – 1, Crap and Tony Abbott – 0


This will be my final entry for globalweatherstations. In some ways I will unfortunately end where I began, as a citizen of a climate change backwater that goes by the name Australia. But I am also heartened by many aspects of the project. No more so than in the pride I feel for the young people involved. They have become the project’s life-blood. This morning at the Berlin Literature Festival students from the four European schools we worked with presented their views on climate change. They were magnificent; creative, energetic and provocative. I spoke with several of them after the performance. They are thoughtful young people. They want a future for themselves, and their families and friends. I am convinced they will work for a future that accepts climate change as a reality. They won’t become us; the older generations of global citizens who simply have not done enough to seriously tackle the issues we need to address.

The future is now in the hands of the generation who will need to clean up the mess they have inherited from us. Unfortunately, we seem to have convinced ourselves that the young are apathetic, disinterested and cynical. What a convenient lie we have created to get us, older people, off the hook. The young may be confused at times about climate change. And I am sure that they sometimes feel despair. But we should never mistake this for apathy. Armed with information and guidance from some older people who are committed to being good teachers and working with the young, those that we have worked with on the weatherstations project have become passionate and innovative champions for both their own communities and the planet. What we need to do now is continue to invest in each other, the older with the young, local and global communities, people who produce more energy than they expend. We need each other. We need to refuse the rhetoric of some governments that prefer that we see ourselves as individuated subjects, sapped of energy, creativity, community and ACTION.

In the last few days we have discovered that members of the Australian government, including the prime minister, Tony Abbott, has moved from believing that ‘climate change is crap’ to sharing in jokes about it at the expense of communities (in the Pacific) who are already being dramatically impacted upon by climate change. The communities that he and some of his ministers were laughing about, produce some of the smallest carbon footprints on the planet. Their homelands are threatened by rising sea levels as an outcome of the excesses of those who do nothing to alleviate the situation. People will soon lose their homes and lives in the Pacific partly as a result of the lifestyles of Australians.

And yet Abbott cannot get that stupid, infantile grin off his face. For those who do not think climate change is not the major issue facing Australians, and believe that policies introduced to deal with it will adversely impact on the ‘Australian way of life’, I can only say that such thinking could not be more narrow-minded. If we do not proactively deal with climate change now, life as we know it will alter dramatically. We need to get rid of politicians that continue to avoid the issue, or spend their spare time in bed with industries that continue to wantonly attack the planet. And we need to realise that if change for the better is to happen with have to act for ourselves, on behalf of our communities. 

I will become a grandfather for the first time in less that 3 months. I refuse to believe that I have the right to do nothing, and to leave my grandchildren with nothing but crap. I could not be a more irresponsible person if I were to allow that to happen.

Guyana, Plaisance & Maxine Beneba Clarke



When the old folk talk about Plaisance, Guyana, they sing-song the word: plaay-zarnce. Plaay-zaaarnce. My great Uncle, he tells me about catching the railway from little green Plaisance, into  big-big grey Georgetown, when he grew old enough for the city school. Like he can still feel that big-boy pride even while he’s standing here at eighty five, telling the story to me. My great uncle says Plaisance is not home anymore, not that place, hasn’t been home since he left, and he was still a  very young man back then.

But I can see this kind of lovely-but-aching look, right inside his eyes.

This is what I think about, every year during hurricane season as the wind  whips white caps across the  blue-back Caribbean sea. Plaisance. Plaay Zaaarnce. This is what I think.

Maxine Beneba Clarke is guilty of over-loving her vegetable garden.

Emily’s Stones


I know we are intimate with this place because of the way we have named its parts: good hill; the finding stones; acacia flat; the bracken. I walk around my uncle’s studio, past the water tank, and see the den between two rocks where I used to lie for hours as a child, watching the adults through green wattle branches. This is granite country; time passes here in glittering dust or sheers off the sides of boulders in fire season. The bird my aunt named for its strange call whistles out as we near the dip where the bracken starts: purple dream, purple dream.

Emily Bitto is a writer and bar-owner. Her debut novel, The Strays, was awarded the 2015 Stella Literature Prize.


An Irish tribute to Aboriginal country – Chris Flynn

Wilson’s Promontory – Chris Flynn

Every March I go camping, hiking and swimming on Wilson’s Prom, a national park peninsula four hours from Melbourne. The Gunaikurnai and Bunorong people call this beautiful place Yiruk and Warnoon, respectively. As an old Edgar Rice Burroughs fan, I just love the name Warnoon, as it reminds me of one of my favourite books, A Princess of Mars (made into the unjustly maligned film John Carter in 2012), wherein Earth is called Jarsoom, and Mars is Barsoom. There’s something otherworldy about the Prom, and when I’m there it feels like I’ve been transported to another planet, or into the past of our own.

Chris Flynn is an RSPCA animal handler and author from Ireland.


Lorna’s stone travels the world

My ancestral stone

LornaIn my hand is a small grey stone, about the size of a 20-cent piece. It comes from the tiny village of Luib on the island of Skye in Scotland. To be specific, it is from the ruins of the croft where my great-grandfather was born 140 years ago. Each of my four cousins also has one – the plan is that the last one standing returns all five stones to Luib. I have never been to Skye. I left Scotland when I was seven. I’m not wishing ill on my cousins, but I really hope it’s me.

Lorna Hendry was born in Glasgow but has lived in Melbourne for most of her life


‘We Are Still Here’: remorse, the national psyche and country

In recent times I have been fortunate to have experienced the friendship and wisdom of other Aboriginal people working for the recognition of our culture and history, in concert with environmental protection for both Aboriginal people and the wider community. In a recent conversation with my good friend, Bruce Pascoe, he spoke of the absence of any genuine sense of remorse within the colonial psyche. He was not referring to the momentary guilt that some white Australian experience in relation to the theft of Aboriginal land and a history of violence against our people. I believe Bruce was considering something far deeper. Inhabiting a relaxed and comfortable view of colonisation in Australia requires little thinking at all, let alone responsibility for the sins of the past. True remorse, while asking more of people, would produce invaluable outcomes for all Australians. With remorse comes reflection. With remorse come recognition – and with will – mutual respect. This was Bruce’s point.

[map 22 - Hanging Rock, Victoria, Australia]

[map 22 – Hanging Rock, Victoria, Australia]

I see strong connections between this lack of remorse, the subsequent absence of thought and Australia’s regressive stance on climate change generally and the degradation of our environment more specifically. I also see a clear connection between a lack of will to protect the environment and the Australian government’s abuse of Aboriginal country. Equally, an abuse of Aboriginal cultural and sovereign relationship to country is ultimately an attack on all Australians.

The Australian government is currently attempting to reverse the World Heritage listing of 74,000 hectares of old-growth forest in Tasmania, in order to allow logging to recommence. Within the World Heritage area, important Aboriginal sacred sites will again come under threat if the heritage listing is reversed. This is a shameful act. Considering the history of violence and repeated attempts of dispossession and extermination that the Tasmanian Aboriginal community have faced, one would hope that the wider community would not allow this violence to continue. If we were a truly remorseful nation, hopefully due consideration and thought would result in a more informed view. But in a country that plays lip service to Aboriginal rights, such reflection is not possible.

Reading the newspaper yesterday morning (Age – 14 June 2014), in an essay by Andrew Darby, I read about the courage of Ruth Langford and Linton Burgess, two Aboriginal people, amongst many others, who are fighting to save their country and protect the World Heritage listing of the rain forest surrounding important cultural sites. On a visit to the area recently, the couple ‘called to the old fellas … we let them know we are still here.’

We are still here

Please consider for a moment the deep courage of this act. Consider that the Aboriginal nations of a land that came to be called Tasmania by British colonials, have resisted proactive attempts of genocide for more than 2oo years and today stand tall to protect both their ancestors and their children. Ruth Langford, Linton Burgess and the Aboriginal people of Tasmania are heroes to Aboriginal people throughout Australia. They should also be regarded as heroes to the nation, as they are fighting to protect their country and environment. In doing so, they are protecting the planet.

Next week, Ruth Langford will join scientists and environmentalists at the annual meeting of the World Heritage Committee in Doha, Qatar, in an effort to stop the Australian government’s move. I wish her, and her brave people every success – always was, always will be.

Tony Birch


‘Ciągle Tutaj Jesteśmy′: wyrzut sumienia, narodowa psyche i kraj

Ostatnio miałem szczęście doświadczyć przyjaźni i mądrości innych Aborygenów działających na rzecz uznania naszej kultury i historii w zgodzie z ochroną środowiska, zarówno dla Aborygenów jak i szerszej społeczności. W ostatniej rozmowie z moim bliskim przyjacielem, Bruce’m Pascoe, mówił on o nieobecności jakiegoś prawdziwego poczucia wyrzutow sumienia w kolonialnej psyche. Nie odnosił się do chwilowego poczucia winy, którego niektórzy biali Australijczycy doświadczają wobec kradzieży aborygeńskiej ziemi i historii przemocy skierowanej przeciw naszym ludziom. Wierzę, że Bruce rozważał coś daleko głębszego. Posiadanie spokojnego i wygodnego obrazu kolonizacji w Australii wymaga niewiele myślenia w ogóle, nie mówiąc już o odpowiedzialności za grzechy przeszłości. Prawdziwy wyrzut sumienia, wymagający więcej od ludzi, dałby wyniki bezcenne dla wszystkich Australijczyków. Z wyrzutem sumienia przychodzi refleksja. Z wyrzutem sumienia niech przyjdzie uznanie – i z tym wszystkim – wzajemne poszanowanie. O to Bruce’owi chodzilo.

[mapa 22 - Wisząca Skała, Wiktoria, Australia]

[mapa 22 – Wisząca Skała, Wiktoria, Australia]

Widzę silne związki między tym brakiem wyrzutów sumienia, późniejszą nieobecnością refleksji, a regresywnym stanowiskiem Australii w sprawie zmiany klimatu ogólnie, a degradacji naszego środowiska w szczególności. Widzę także jasny związek między brakiem woli chronienia środowiska naturalnego i rabunkową polityką australijskiego rządu wobec aborygeńskiego kraju. Tak samo, nieposzanowanie kulturalnych i suwerennych związków tubylców z ojczyzną to ostatecznie atak na wszystkich Australijczyków.

Australijski rząd próbuje obecnie unieważnić umieszczenie na liście Światowego Dziedzictwa 74,000 hektarów starego lasu w Tasmanii, w celu zezwolenia na wznowienie wyrębu. Ważne tubylcze święte miejsca w granicach obszaru Światowego Dziedzictwa znowu zostaną zagrożone, jeżeli wpis na listę Dziedzictwa zostanie unieważniony. Jest to czyn haniebny. Biorąc pod uwagę historię przemocy i powtarzane próby wywłaszczenia i wytępienia, którym stawia czoła tasmańska tubylcza społeczność, miałoby się nadzieję, że szersze społeczeństwo nie pozwoli, żeby ta przemoc trwała. Gdybyśmy byli naprawdę skruszonym narodem, możliwe że stosowne zrozumienie i refleksja doprowadziłyby do bardziej świadomego punktu widzenia. Ale w kraju, gdzie głosi się frazesy na temat praw Aborygenów, taka refleksja nie jest możliwa.

Czytając gazetę wczoraj rano (Age – 14 czerwca 2014), w eseju Andrewa Darby’ego czytałem o odwadze Ruth Langford i Linton Burgess’a, dwojga Aborygenów, spośród wielu innych, którzy walczą by uratować ich kraj i ochronić wpis na listę Światowego Dziedzictwa lasu deszczowego otaczającego ważne kulturalne miejsca. Podczas wizyty na tym terenie ostatnio, ta para ′wołała do starych ziomków … dajmy im znać, że jeszcze tutaj jesteśmy′.

Jesteśmy jeszcze tutaj

Proszę, rozważcie przez chwilę głęboką odwagę tego czynu. Rozważcie, że aborygeńskie narody ziemi, której przyszło otrzymać nazwę ‘Tasmania’ od brytyjskich mieszkańców kolonii, oparły się aktywnym próbom ludobójstwa przez ponad 2oo lat i dzisiaj dumnie stają, by chronić zarówno swoich przodków jak i swoje dzieci. Ruth Langford, Linton Burgess i Aborygeni Tasmanii są bohaterami dla Aborygenów w całej Australii. Powinni oni też być uważani za bohaterów przez naród, bo walczą w obronie ich kraju i środowiska. Czyniąc to, chronią całą planetę.

W przyszłym tygodniu Ruth Langford dołączy do naukowców i działaczy ekologicznych na dorocznym spotkaniu Komitetu Światowego Dziedzictwa w Doha, w Katarze, próbując powstrzymać posunięcie australijskiego rządu. Życzę jej i jej odważnym ludziom pełnego sukcesu – zawsze byłem, zawsze będę.


Tony Birch

„Wir sind noch hier“: Reue, das nationale Bewusstsein und unser Land

In letzter Zeit hatte ich das Glück, die Freundschaft und Weisheit anderer Aborigines zu erleben, die sich für die Anerkennung unserer Kultur und Geschichte einsetzen und gleichzeitig für den Schutz der Umwelt sowohl für Aborigines als auch für die breitere Gesellschaft kämpfen. In einem Gespräch mit meinem guten Freund Bruce Pascoe konstatierte dieser jüngst das Fehlen jeglicher echter Reue im kolonialen Bewusstsein. Er meinte damit nicht die vorübergehenden Schuldgefühle, die manche weiße Australier in Bezug auf den Diebstahl von Aborigine-Land und die Geschichte der Gewalt gegen unsere Völker empfinden. Ich glaube, dass Bruce über etwas viel Grundlegenderes nachdachte. Eine entspannte und komfortable Haltung zur Kolonisierung Australiens erfordert kaum echtes Denken, von einer Verantwortung für die Sünden der Vergangenheit ganz zu schweigen. Echte Reue würde den Menschen zwar mehr abverlangen, hätte aber unschätzbare Auswirkungen für alle Australier. Zur Reue gehört die Reflexion. Zur Reue gehören Anerkennung und – mit entsprechendem Willen – gegenseitiger Respekt. Das war es, was Bruce meinte.

[Abbildung 22 – Hanging Rock, Victoria, Australien]

[Abbildung 22 – Hanging Rock, Victoria, Australien]

Ich sehe einen engen Zusammenhang zwischen diesem Mangel an Reue, dem daraus resultierenden fehlenden Nachdenken und Australiens rückschrittlicher Haltung zum Klimawandel im Allgemeinen und zum Verfall unserer Umwelt im Besonderen. Ich sehe zudem einen klaren Zusammenhang zwischen dem mangelnden Willen zum Umweltschutz und dem Missbrauch von Aborigine-Land durch die australische Regierung. Gleichzeitig ist ein Missbrauch der kulturellen und souveränen Beziehung der Aborigines zu ihrem Land letzten Endes ein Angriff auf alle Australierinnen und Australier.

Die australische Regierung versucht derzeit, den Welterbestatus von 74.000 Hektar Urwald in Tasmanien aufzuheben, um die Abholzung wieder zu ermöglichen. Durch die Aufhebung des Welterbestatus werden wichtige heilige Stätten der Aborigines im Welterbe-Gebiet erneut unter Bedrohung stehen. Das ist eine Schande. Wenn man die Geschichte von Gewalt und wiederholten Versuchen von Enteignung und Auslöschung bedenkt, der sich die Aborigines in Tasmanien ausgesetzt sahen, würde man hoffen, dass die breitere Gesellschaft eine Fortsetzung dieser Gewalt nicht zulässt. Wenn wir eine wahrhaft reumütige Nation wären, würden gebührende Rücksichtnahme und Reflexion hoffentlich zu einer besser informierten Haltung führen. Aber in einem Land, das für die Rechte der Aborigines nur Lippenbekenntnisse übrig hat, ist ein solches Denken nicht möglich.

Gestern Morgen las ich in der Zeitung (The Age – 14. Juni 2014) einen Essay von Andrew Darby über den Mut von Ruth Langford und Linton Burgess, zwei Aborigines, die neben vielen anderen darum kämpfen, ihr Land zu retten und den Welterbestatus des Regenwalds mit seinen wichtigen kulturellen Stätten zu bewahren. Als das Paar kürzlich das Gebiet besuchte, rief es „die Ahnen an … wir ließen sie wissen, dass wir noch hier sind.“

Wir sind noch hier

Man bedenke für einen Moment den fundamentalen Mut dieser Aktion. Man bedenke, dass die Aborigine-Nationen jenes Landes, das von den britischen Kolonialherren später Tasmanien genannt wurde, seit mehr als 200 Jahren aktiven Genozidversuchen Widerstand leisten und auch heute unbeugsam bleiben, um sowohl ihre Vorfahren als auch ihre Kinder zu schützen. Ruth Langford, Linton Burgess und die Aborigines von Tasmanien sind für Aborigines in ganz Australien Helden. Sie sollten in ihrem Kampf darum, ihr Land und die Umwelt zu schützen, eigentlich von der gesamten Nation als Helden betrachtet werden. Denn sie schützen gleichzeitig auch unseren Planeten.

Nächste Woche wird Ruth Langford in dem Bemühen, den Vorstoß der australischen Regierung zu stoppen, zusammen mit Wissenschaftlern und Umweltschützern am jährlichen Treffen des Welterbekomitees in Doha, Katar, teilnehmen. Ich wünsche ihr und ihrem tapferen Volk viel Erfolg – es war, ist und bleibt unser Land.

Tony Birch

Aus dem Englischen übersetzt von Elisabeth Meister

‘G′day’ z City College w Footscray, Australia

Image: Footscray City College – och, to jest

Footscray City College – och, to jest “so cool” (tak twierdzi Tony Birch)


“G′day” [witajcie] z City College w Footscray, Australia!

Footscray City College to państwowa szkoła w zachodniej części Melbourne, w Australii. Mamy w tej szkole 46 różnych narodowości i prawie 1000 studentów. Spoglądamy z góry na jedną z wielkich dróg wodnych Melbourne, potężną rzekę Maribyrnong. Jesteśmy pełną zapału gromadką dzieci w wieku 14 i 15 lat, z kilkoma znakomitymi, zaangażowanymi nauczycielami. Odkrywamy miasto Melbourne, jak również naturalny krajobraz, który je otacza.

Tutaj jest film, który zrobiliśmy w naszym pierwszym dniu ze Stacjami Pogody.

Nasza grupa współpracuje z Tony Birch’em i z Wheeler Centre w zakresie książek, pisania i pomysłów na to, jak poprawić nasze własne pisanie i wiedzę o zmieniającym się klimacie. Tony napisał wiele powieści, między innymi Shadowboxing i Blood. Wheeler Centre jest organizacją, która organizuje rozmowy i imprezy dla publiczności na wiele tematów, włącznie z pisaniem, zmianą klimatu, i wiele więcej.

Naszym celem jest sprawić, żeby ludzie mówili o zmianie klimatu, a także, jak to mogłoby dotknąć nas na naszych własnych osiedlach, ulicach i w domach. Chcemy żeby ludzie na całym świecie wiedzieli, że myślimy i jednoczymy się w tej kwestii. Nie tylko chcemy, żeby ludzie myśleli o zmianie klimatu, chcemy sprowokować ich do działania.

Oczekujemy niecierpliwie podzielenia się naszą pracą ze wszystkimi z innych podstacji, w Berlinie we wrześniu!

– Studenci z Podstacji Footscray City College

Das australische Footscray City College sagt G’day

Von Tony Birch

Image: Footscray City College – oh so cool (behauptet jedenfalls Tony Birch)

Footscray City College – oh so cool (behauptet jedenfalls Tony Birch)

Das australische Footscray City College sagt G’day!

Das australische Footscray City College ist eine staatliche Schule westlich der Innenstadt von Melbourne. An unserer Schule gibt es 46 verschiedene Nationalitäten und beinahe 1000 Schülerinnen und Schüler. Sie blickt auf den Maribyrnong River, einen der großen Wasserläufe von Melbourne. Wir sind eine enthusiastische Gruppe von 14- und 15-Jährigen mit einigen fantastischen, engagierten Lehrerinnen und Lehrern. Wir erkunden die Stadt Melbourne ebenso wie die Naturräume, die die Stadt umgeben.

Diesen Film haben wir an unserem ersten Tag mit Weather Stations erstellt

Unsere Gruppe arbeitet mit Tony Birch und dem Wheeler Centre for Books, Writing and Ideas (Wheeler-Zentrum für Bücher, Schreiben und Ideen) zusammen, um sowohl unsere Texte als auch unser Wissen über den Klimawandel zu verbessern. Tony hat mehrere Bücher geschrieben, darunter Shadowboxing und Blood. Das Wheeler Centre organisiert öffentliche Vorträge und Veranstaltungen zu einer Reihe von Themen, darunter Schreiben, Klimawandel und mehr.

Unser Ziel ist es, die Menschen dazu zu animieren, über den Klimawandel und seine möglichen Auswirkungen auf uns in unseren eigenen Stadtteilen, Straßen und Häusern zu sprechen. Wir möchten, dass Menschen überall auf der Welt wissen, dass wir über das Problem nachdenken und gemeinsam nach Lösungen suchen. Wir möchten nicht nur, dass die Leute über den Klimawandel nachdenken, wir wollen sie auch zu Taten herausfordern.

Wir freuen uns darauf, unsere Arbeiten im September in Berlin mit allen anderen Substationen zu teilen!

 – Die Schülerinnen und Schüler der Substation Footscray City College


Aus dem Englischen übersetzt von Elisabeth Meister